Kendini yok etme mekanizması

Aslında ne kadar çabuk vazgeçebiliyoruz alışkanlıklarımızdan ya da alışkanlığa dönen şeylerden. Yine aynı şekilde çok çabuk tüketmeye programlanmışız etrafımızdaki herşeyi. İş duyguları tüketmeye gelince daha da kolaylaşıyor. Aceleyle yaşamalıymışız gibi hemen olsun, hemen yaşayalım ve bitsin. Birbirimizi üzsekte bu zaman zarfında sorun değil, çabuk unuturuz çabuk bitirdiğimiz gibi değil mi?

Çok severek ve merak ederek aldığın bir kitabı hemen okumaya başlarsın ve en sürükleyici yerine geldiğinde, kitap mükemmel ilerlerken bir anda arka sayfalar takılır gözüne. Cezbederler seni, sonunu okuman için çevirmen yeterlidir sayfaları hızlıca. Dayanamaz bakarsın, okursun ve o güzelim kitaba karşı bütün şevkin yok olur. Halbuki ne kadar heyecanla okumaya başlamıştın ama çabuk tüketmeyi seçtin ve bitti. Ne olacak canım, yenisini alırsın, belki o eski kitap kadar zevk vermez sana ama içinde okunmayı bekleyen yepyeni hikayeler vardır. İster yine sonunu okur, sıkılırsın. İster sonuna kadar sindire sindire bitirirsin kitabını.

Hayatı da böyle hızlı yaşamaya bayılıyoruz. Belki pişman oluyoruz ama unutup aynı düzende yaşamaya devam ediyoruz. Geride kalanlar önemli değil zaten.