Kimselerin yüzemediği bir okyanusun içerisinde kaybolduk biz seninle. Ne geriye dönebilmeyi, ne de biraz daha ilerlemeyi istemedik. Herkesin, herşeyden etkilendiği, birbirilerine bakıp sahte olarak gözlerindeki tuzlu suları düşürdükleri bir zamanda, biz durdurmak istedik akan zamanı, hep birbirimizin yüzüne bakabilmek için.
Bir gün ben mutfakta lavabonun başında bardakları yıkarken, usulca geldin arkadan ve sarıldın belime. Nefesin boynuma değerken söyledin o sözleri. Her ne olursa olsun, burada durduğunda, sana sarıldığımı ve kulağına fısıldayarak "seni seviyorum" dediğimi hisset dedin. Bu gün bile arada hissediyorum seni. Evin her köşesinde bıraktığın hatıralarınla hatırlıyorum seni.
Bir de hikayenin kötü tarafı var tabi, hatırlanmak istenmeyen kötü anılar ve yalanlar. Tek gerçek içimizde büyüttüğümüz sevgimizdi ama biz onu da yok etmeyi başardık. Kimseyi yerine koyamadım senden sonra. Her gelen ve giden de bir parça seni aradım ama kimsenin duyguları senin kadar açık değildi. Kimse bana o kadar güzel şeyler yazmadı, söylemedi, dokunmadı. Hepsini geçtim kimse beni yalanlarına bu kadar güzel inandırmadı..
Hakkımda
- Mathilda
- Yarın bunların hepsini unutmuş olacaksın. Şimdi git ve uyu. İyi geceler.
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder