Bazen.

Bu gece bir kez daha düşündüm de birbirimizden uzaklaşmamız çok iyi olacak. Hatta farklı bir şehire gidersem çok çok daha iyi olacak. O zaman anlayacağız paylaştığımız zamanların aslında ne kadar değerli olduklarını, birbirmize bağırıp çağırıp yersiz tartışmalarımızın ne kadar gereksiz olduğunu.
Sen her akşam eve geldiğinde bir ses arayacaksın ama ben artık evde olmayacağım anne.
İşteki dertlerini, sevgililerini, ayrılıklarını, arkadaşlarını anlatmak istediğinde telefona sarılacaksın ve biliyorum kızım seni çok özledim ve pişmanım diyeceksin, bense çok uzakta olacağım.
Tekrar tekrar pişman olacağız belki ama yitirilen zamanlarımız geri gelmeyecek.
Keşke zamanı geri alıp sana karşı yıktığım güven duvarlarını onarabilseyim ama olmuyor. Her seferinde saçma hatalar yapıyorum. Bunun pişmanlığını da bir güzel yaşatıyorsun bana.
Bir gün gözlerimi farklı bir yatakta ve farklı bir şehirde açacağım. Evimden götürdüğüm az çok şeyle döşenmiş bir odam olacak.
Ve seni özleyeceğim, bunu biliyorum...