another day.

Günler öyle de olsa böyle de olsa geçiyor aslında. Evde boş zaman öldürmüşsün ya da dışarıda eğlenmişsin, vakit geçirmişsin, oraya buraya gitmişsin farketmiyor. Her türlü geçiyor yani.
Düşünüyorum da deyim yerindeyse neredeyse yumurta g.te dayandı ama ben hala rahatım. Hayatım boyunca geleceğe dair hayallerim, kendime verdiğim sözlerim, üşendiğim ve yapmayı planladığım onlarca şeyimle birlikte ben hep aynı kalacağım gibi geliyor.
Bir yerde değişmek lazım, alışkanlıklarımızdan vazgeçmek lazım.
ama ne zaman?

Om du moter varg

"Detektivbyran" bana bebekken baş ucumda çalan müzik aletini hatırlatıyor. Belki de bu yüzden vazgeçemiyorum o gruptan.
Bugün hava çok güzel, birazdan çıkıp paten kaymaya gideceğim:)

pretty little things

Şunlardan bir tanesi bana ait olsa da büyütsem keşke. Ne yazık ki annem hayvan beslemeyi sevmiyor, ben de kendi evime taşınana kadar asla kedi alamayacağım:(
Bundan tam 28 gün sonra tekrardan nefes alıyor olacağım, bana ait bir hayatım ve ben, yine ben ve ben hep beraber mutlu olacağız, hissediyorum..

dünya yeniden dönüyor

İnsanların ne kadar gereksizleştiğini gördüğüm her an biraz daha uzaklaşmak istiyorum bu dünyadan. Ne kadar gözlerini kapatsan, kulaklarını tıkasan da onlar hala aynı yerdeler. Bazıları var ki işte onlar çok yakınındakiler. Şaşırıyorum yaptıklarına, yapabildiklerine...
Daha fazlasını görmek istemiyorum, vaktimi doldurup gitmeliyim. Keşke beklemek denen belirsizlik olmasaydı. Biraz fikrim olabilseydi.
Pişmanlıklarımla yaşamayı öğrenebilmeliyim ya da pişman olacağım şeyler yapmamalıyım. Bunu kendime çoğu kez söylüyorum zaten artık hep kendimle konuşur oldum.
Bir de isteyipte yaşayamadıklarım var...